Dodaj do ulubionychMapa serwisuKontakt
Biuletyn Informacji Publicznej
Biuletyn Informacji Publicznej
zdjecie_01 zdjecie_02 zdjecie_03 zdjecie_04 zdjecie_05 zdjecie_06
Foto Galeria
ePUAP
Dziennik Ustaw
Monitor Polski
Dziennik Urzędowy
Wiadomości z Polski     |     Rozkład PKP     |     Rozkład PKS     |     Rozkład LOT     |     Kursy walut     |     Giełda     |     Lotto     |     Pogoda     |     

Zabytki

 

Zabytki na terenie Gminy Kamień

        Kościół p.w. NSPJ w Kamieniu - przez ponad trzysta lat mieszkańcy Kamienia nie posiadali własnego kościoła, ani parafii i przynależeli do sąsiednich parafii w Górnie i Jeżowem. Pierwsze plany utworzenia parafii w Kamieniu zainicjowane były przez władze austriackie, lecz nie zostały one zrealizowane. Konsystorz biskupi w Przemyślu wysunął szereg zastrzeżeń. Trudność stanowiły także dominia, które nie zawsze spieszyły z wydatkami na budowę nowych kościołów. Chłopi zaś, pomimo chęci byli zbyt biedni by podjąć się realizacji tego zadania.

        Gmina Kamień pod koniec XIX wieku liczyła 4901 mieszkańców wyznania rzymskokatolickiego, przy czym 3426 wiernych należało do parafii w Jeżowem, a 1475 wiernych do parafii w Górnie. Oba kościoły były bardzo oddalone od Kamienia. Odległość od środka wsi do jeżowskiego kościoła wynosiła 8km, a do górnieńskiego prawie 5km. Długa droga i złe warunki atmosferyczne utrudniały wielu osobom możliwość dotarcia do tych kościołów i udziału we mszy świętej czy nabożeństwach. Bogatsi mieszkańcy jeździli na koniach i wozach, natomiast ubodzy pokonywali tę odległość idąc pieszo, skracając drogę przez pola. Często z tego powodu dochodziło między mieszkańcami do konfliktów o zniszczoną trawę czy zasiewy. Należy również dodać, że oba kościoły parafialne, były za małe w stosunku do ilości mieszkańców tych wsi. Również w przypadku nagłej potrzeby, ze względu na odległość, trudno było przywieźć księdza do chorego wiele osób umierało z tego powodu bez ostatniego namaszczenia. Mieszkańcy Kamienia bardzo dotkliwie odczuwali więc brak własnego kościoła, należytej opieki religijnej i utrudnienia związane z przynależnością do dwóch parafii. W związku z tym wśród mieszkańców, zaczęły pojawiać się pierwsze myśli związane z budową kościoła w Kamieniu. Bezpośrednią okazją do podjęcia starań o budowę kościoła były uroczystości obchodzone 21.IX.1890r. związane z jubileuszem 50-lecia kapłaństwa proboszcza jeżowskiego Walentego Padowicza. Podczas uroczystej mszy świętej kaznodzieja ks. dr Rychlak z Krakowa, wezwał parafian, by na pamiątkę tej uroczystości pomyśleli o nowym kościele i rozpoczęli zbierać składki. Zebrani na tej uroczystości zorientowali się, że będą musieli uczestniczyć w kosztach budowy kościoła w  Jeżowem i uznali, że lepszym rozwiązaniem byłaby budowa kościoła we własnej wsi.

        W dniu 2.II.1891r. Rada Gminy Kamień wybrała członków Komitetu Budowy Kościoła. Ponadto uchwaliła, aby koszty budowy kościoła były pokrywane z opłat konkurencji kościelnej, z zastrzeżeniem, że kwoty te nie zostaną przeznaczone dla parafii w Jeżowem i Górnie. Przełomowym wydarzeniem była uchwała tejże Rady w dniu 31.III.1891r., dotycząca wzniesienia świątyni w Kamieniu. Najważniejszym i decydującym momentem w budowie kościoła było wejście do Komitetu budowy hrabiny Marii Ressegnier i jej męża Oliwiera. Hrabiostwo Ressegnierowie na prośbę Rady Gminy przyjęli także lokatorstwo kościoła w Kamieniu. Ustalono, że fundusz na budowę kościoła będzie się składał z dobrowolnych datków. Część mieszkańców Prusiny nalegała, aby kościół postawiono w Prusinie, na ofiarowanym przez wieś gruncie. Jednak większość członków Komitetu przegłosowała i zadecydowała, że kościół zostanie zbudowany na środku wsi. Proboszczowie z Górna i Jeżowego początkowo również wyrażali zgodę na budowę kościoła, jednak potem górnieński proboszcz zmienił zdanie i był przeciwnikiem powstania kościoła. Także ks. T. Gródecki był przeciwny, ponieważ, uważał, że nie rozwiąże to problemu pięciotysięcznej wsi, bo kaplica mogłaby pomieścić co najwyżej od 300 do 500 wiernych. Pomimo takich przeciwności losu mieszkańcy Kamienia nie zrezygnowali z dążenia do budowy własnego kościoła. Dzięki pomocy ks. M. Wólczańskiego udało się sfinalizować w Nisku sprawę własności gruntu, na którym miał stanąć kościół. Ziemię najpierw nabyła gmina, a potem, gdy hrabina Maria Ressegnier weszła do Komitetu Budowy Kościoła, na nią przepisano własność ziemi. Hrabiostwo Ressegnierowie pomogli w 1894r. zamówić projekt kościoła u wybitnego w tym czasie architekta Teodora Alowskiego z Krakowa. T. Alowski przybył we wrześniu 1894r. do Kamienia i przedstawił kilka planów budowy kościoła oraz koszty budowy. Na piątym posiedzeniu Komitetu Budowy Kościoła (2.IV.1895) postanowiono rozpocząć budowę. Architekt T. Talowski powierzył budowę kościoła budowniczemu z Radomyśla Wacławowi Wiktorowi. Gdy ściany kościoła wznosiły się na wysokość ok. 2m, nastąpiło w sierpniu poświęcenie kamienia węgielnego w roku 1899 ukończono główne prace budowlane. Po tym wydarzeniu konsystorz w Przemyślu 30.I.1900r. zezwolił ks. Antoniewskiemu odprawiać mszę św. w nowym kościele w każdą niedzielę i święta.

        Charakter całego kościoła utrzymany jest w stylu gotyckim. Charakterystyczne są wysokie wieżyczki, długie okna z witrażami oraz sklepienia kolebkowe. Ołtarz do kościoła w Kamieniu został wykonany najprawdopodobniej w Wiedniu lub Tyrolu. Jest to ołtarz przyścienny, architektoniczny.
 


        Pałac myśliwski w Morgach - własność hrabiostwa Ressequierów. Na majątek składał się pewien obszar gruntów, dwór zwany pałacem, ale większość powierzchni zajmowały lasy. Po wyjeździe hrabiostwa z Niska, w Morgach rezydował syn - hrabia Rudolf, który w strukturach powiatowych władz w Nisku był aktywnym gospodarzem i politykiem. Pod koniec sierpnia 1914r. został powołany na przewodniczącego nowopowstałej organizacji politycznej - Powiatowego Komitetu Narodowego. Był to okres I wojny światowej i działań frontowych wzdłuż Sanu. Po napadzie na jego siedzibę i rodzinę, hrabia podjął decyzję o opuszczeniu Galicji. Sprzedał majątek w Morgach Polakowi, baronowi Janowi Götz - Okocimskiemu i w 1918r. wyjechał do Wiednia.

        Pałacyk to prostokątna, piętrowa budowla, nakryta dwuspadowym dachem i opatrzona w narożu wieżą zdobioną u szczytu blankami. Przed fasadą wysunięta jest parterowa dobudówka zwieńczona blankami, w której umieszczono główne wejście. Zewnętrzne elewacje o kondygnacjach wydzielonych wąskimi pasami gzymsów zdobią płaskie obramienia otworów okiennych i szerokie lizany opinające naroża wszystkich części i dzielące pola dłuższych elewacji. Obok pałacyku znajduje się dębowa aleja.



        Pomnik upamiętniający bitwę pod Grunwaldem - pomnik z kamienia wybudowany w 1910r. dla uczczenia rocznicy zwycięstwa pod Grunwaldem. Na wniosek Stowarzyszenia Patriotycznego „Sokół" w Kamieniu - Rada Gminy, z wójtem Jakubem Łachem i zastępcą Marcinem Szewczykiem, uczciła pięćsetną rocznicę zwycięstwa nad Krzyżakami poświęcając ufundowany pomnik. W uroczystość odsłonięcia pomnika wystawiona została sztuka „Racławice". W okresie okupacji hitlerowskiej z polecenia proboszcza ks. Gębskiego, tablica pamiątkowa pomnika została wymontowana przez Feliksa Dudzika i Andrzeja Kumięgę i ukryta w budynku dzwonnicy przy kościele. Po wojnie tablica została ponownie umieszczona na pomniku.

 
W 1977r. pomnik został odnowiony. Drewniany krzyż zastąpiono betonowym oraz dokonano ogólnej renowacji zachowując przy tym pierwotny kształt. Remont wykonał Jan Henryk Rurak pod nadzorem architekta Arnolda Barańskiego i gminnego inspektora ds. budownictwa Romana Małysy.



          Kapliczka - murowana kapliczka wybudowana w 1882r. przez Walentego Bochenka. Była to największa kapliczka jak na ówczesne czasy. Walenty i jego żona Katarzyna przeżywali wielką tragedię, ponieważ sześcioro ich dzieci zmarło niedługo po urodzeniu. Dopiero ich siódme dziecko, córka Regina utrzymała się przy życiu. I właśnie w dowód wdzięczności za córkę, małżeństwo wybudowało kapliczkę, gdzie przez 123 lata odbywały się nabożeństwa majowe. Po śmierci Walentego i Katarzyny kapliczką opiekowała się Regina oraz jej mąż Wojciech Czubat, a następnie synowa Reginy Stefania wraz z mężem Julianem Czubatem.

 
W kapliczce znajdował się zabytkowy obraz i krzyż. W czasie wojny pewien żołnierz zabawiał się strzelaniem do owej rzeźby Jezusa, utrącając Mu rękę. Żołnierz wyjechał wkrótce na front wschodni, z którego wrócił jako kaleka bez ręki. Po pewnym czasie krzyż został niestety skradziony. Po śmierci Juliana i Stefanii opiekę nad kapliczką przejęli Emilia i Lesław Pirogowie. Przenieśli oni ją w inne miejsce i wykonali prace remontowe. Odnowioną kapliczkę 1 maja 2005r. poświęcił ks. Tadeusz Wójcicki.




        Kapliczka
- murowana kapliczka liczy przeszło 50 lat i została wybudowana przez Józefa Kumięgę. W oszklonym wgłębieniu znajduje się obraz przedstawiający Św. Rozalię, która trzyma w ręku czaszkę - patronka chroni przed chorobami zakaźnymi. Przed wojną w miejscu kapliczki stał drewniany krzyż, lecz Niemcy w czasie wojny wyrwali go i zniszczyli.




        Krzyż - jest to metalowy krzyż na betonowym cokole z oszklonym wgłębieniem, w którym znajduje się figura Chrystusa. Krzyż wybudowany został po I wojnie światowej przez rodzinę Halickich z wdzięczności Bogu za to, że jak nieliczni mieszkańcy Podlesia posiadają pole sięgające aż po drogę w Kamieniu. W późniejszych latach pole przekazali córce i obecnie figura znajduje się na polu należącym do Rodzeniów. Mieszkańcy Kamienia twierdzili, że po wybudowaniu krzyża ustały spory i kłótnie między.

 



UG Kamień
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
piątek, 18 sierpnia 2017
230 dzień roku
pn wt śr czw pt so nd
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
imieniny
Bogusława, Bronisława, Ilony
sds
GOPS
STARA-NOWA numeracja budynków w gminie Kamień

Licznik odwiedziń: 0239625
Urząd Gminy Kamień, Kamień 287, 36-053 Kamień, pow. rzeszowski, woj. podkarpackietel.: +48.17 855 60 61, fax: +48 17 855 77 35, email: sekretariat@gminakamien.pl
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x